Do wyboru 3 rozmiary: A4 (210/297 mm), A3 (297 x 420mm ), A3+ (329 x 483mm).

Kolory wydruku mogą się różnić od widocznych na ekranie, gdyż jest to zależne od indywidualnych ustawień monitora.

Materiały użyte do produkcji obrazków są wysokiej jakości, wydruki A4 na świetnym papierze Epson (192g); wydruki A3 i A3+ na papierze o gramaturze 230g. Ramka polskiego producenta wykonana z aluminium z frontem z pleksi z antyrefleksem, dzięki czemu grafiki zyskują szlachetną matowość. 

DAWID

hebr. 'kochania godny’

Święci, którzy to biblijne imię rozsławili w epoce chrześcijańskiej, osiągają pokaźną liczbę osiemnastu, a reprezentują różne epoki historyczne i różne kraje. Większość z nich to postacie o dużym znaczeniu i nie mniejszym zasięgu kultu, którym ich otaczano

Dawid, król, jest po Mojżeszu najwybitniejszą osobowością w dziejach wybranego narodu. Może nawet niespożytą energią przewyższył samego Mojżesza. Jest zarazem twórcą monarchii żydowskiej, której nadał swe własne cechy. Tradycja przypisała mu ponadto nieporównywalną z nikim rolę w ukształtowaniu pień religijnego i narodowego kultu. Gdy niezadowolony z rządów Saula, Samuel rozglądał się za następcą, wybór padł na młodego Dawida. Na dworze Saula był zrazu grajkiem, ale rychło osiągnął stanowisko królewskiego giermka. Był zarazem dzielnym żołnierzem, uwielbianym przez lud. Kiedy okrzyknięto go królem okazał się politykiem zręcznym. Przez przemyślane kontakty pozyskał przychylność ludzi z północy, a wykorzystując spory i zabójstwa, za które odpowiedzialności nie wziął, zdobywał z wolna cały kraj. W siedem lat po namaszczeniu miał już w swym władaniu wszystkie ziemie Izraela. Stolicą państwa uczynił Jeruzalem, u którego wrót stoczył jeszcze zwycięską walkę z Filistynami. W samej stolicy wybudował pałac, a potem przeniósł na Syjon Arkę Przymierza.

Dawid I, król Szkocji. Urodził się jako szósty syn Malcolma III i jego żony, św. Małgorzaty Szkockiej. W okresie swych rządów zasłynął z dobroci i sprawiedliwości. Widząc słabość i partykularyzm Kościoła szkockiego, pracował wydatnie nad jego podniesieniem i w tym celu założył wiele nowych klasztorów benedyktyńskich, cysterskich i augustiańskich. Spontaniczny kult, którym go lud obdarzył po śmierci, przetrwał czasy reformacji, ale formalnej aprobaty się nie doczekał.

źródło deon.pl