Henryk 1

Product code: N/A

1248

Wyczyść
- +

Obrazek Henryk

 

Zdjęcie przykładowe w czarnej ramce.

Święci o tym imieniu

rozmiary Do wyboru 3 rozmiary: A4 (210/297 mm), A3 (297 x 420mm ), A3+ (329 x 483mm).

wzornik_small Kolory wydruku mogą się różnić od widocznych na ekranie, gdyż jest to zależne od indywidualnych ustawień monitora.

folia Materiały użyte do produkcji obrazków są wysokiej jakości, wydruki A4 na świetnym papierze Epson (192g); wydruki A3 i A3+ na papierze o gramaturze 230g. Ramka polskiego producenta wykonana z aluminium z frontem z pleksi z antyrefleksem, dzięki czemu grafiki zyskują szlachetną matowość. 

Pianka użyta do usztywnienia obrazka ma 5 mm, ale jest wyjątkowa lekka. Do zawieszenia służy metalowy zaczep wpięty w tył pianki.

CO LEPSZE? PLAKAT W RAMCE CZY NA PIANCE?

Zależy czego szukamy.

Obrazek na piance dzięki swej lekkości wnosi powiew nowoczesności i braku skrępowania. Wydruk w tym sposobie prezentacji jest zawsze dobrze widoczny pod każdym kątem. I ostatnia zaleta to możliwość zaprezentowania wydruku w rozmiarze A3+, który jest większy niż plakat w standardowej ramce A3.

Natomiast plakat w ramce, szczególnie czarnej, staje się wyrazistym akcentem w pomieszczeniu. Ponadto pleksi i aluminiowa ramka zabezpieczają wydruk przed wilgocią oraz przed ewentualnymi wgnieceniami, które mogą się zdarzyć w przypadku zastosowania podkładu piankowego.

HENRYK

Jest to imię germańskie, częste w domach panujących Niemiec. Złożone jest z elementów: heim- ‚ojczyzna’ i -rihhi ‚władca’. Całość interpretować można jako ‚pan domu, władca ojczyzny’.

Święci i błogosławieni, dzięki którym imię to nabrało charakteru chrześcijańskiego, są stosunkowo liczni. Bibliotheca Sanctorum wylicza trzydziestu.

 

Henryk II, cesarz. Syn księcia Bawarii, Henryka Kłótnika. Kształcił się u św. Wolfganga, późniejszego bpa Ratyzbony, oraz u bł. Ramwolda. Po śmierci ojca (995) objął rządy w Bawarii. W r. 1002 wybrano go na króla Niemiec. Koronowany w Moguncji, rychło zdobył sobie uznanie w całych Niemczech. Zawdzięczał to nie tylko korzystnej konfiguracji politycznej, ale też swej sprawnej i rozważnej działalności. Mniej szczęśliwym okazał się w akcjach prowadzonych na zewnątrz. Wszczęta niebawem po objęciu władzy wojna z Bolesławem Chrobrym ciągnęła się długo i ze zmiennym szczęściem. Henryk doznał w niej porażek oraz klęski o charakterze moralno-politycznym, która była bodaj większa niż niepowodzenia militarne: na jakiś czas wszedł w przymierze z pogańskimi Wieletami. Pokój zawarto dopiero w r. 1018 (Budziszyn). Mimo wszystko integralność cesarstwa umocnił skutecznie, w czym niemałą rolę odegrała jego polityka kościelna, prowadzona wedle wzorów ottońskich; osadzając na stolicach biskupich duchownych ze swego otoczenia, czynił je w dużej mierze zależne od swej woli. W pamięci następnych pokoleń zapisał się jednak przede wszystkim jako hojny fundator. Dla czytelnika polskiego, obeznanego z dziejami ojczystymi, Henryk jest przede wszystkim przeciwieństwem polityki Ottona III, wrogiem Bolesława Chrobrego i najeźdźcą jego państwa. Nie jesteśmy skłonni uważać go za przykład chrześcijańskiej świętości. W jej pojmowaniu nie należy jednak zapominać o historycznym kontekście, a także o tym, iż święci pomimo swego wysokiego wyrobienia chrześcijańskiego – nieraz osiąganego dopiero pod koniec życia – nie przestawali być ludźmi omylnymi, omylnymi zwłaszcza wtedy, gdy chodziło o skomplikowane sprawy publiczne i tzw. rację stanu.

Henryk, biskup Uppsali, apostoł Finlandii. Zdani nie na współczesne źródła, a na późniejszy przekaz hagiograficzny (i hipotetyczne rekonstrukcje), wiemy o nim niezbyt wiele. Miał pochodzić z Anglii. Do Szwecji przybył prawdopodobnie w r. 1153 w otoczeniu kardynała-legata, Mikołaja z Albano (późniejszego papieża Hadriana IV). Osadzony na stolicy biskupiej w Uppsali, wyprawił się z królem Erykiem Jedwardssonem do Finlandii, gdzie głosił Ewangelię. Kiedy król, zakończywszy tę -wyprawę krzyżową-, wrócił do Szwecji, Henryk został na miejscu, aby nadal głosić wiarę i zorganizować Kościół fiński. Akcja ta jednakże nie trwała zbyt długo. 19 stycznia około r. 1160 zginął na zamarzniętej tafli jeziora Köyliö (Kyulo), zabity przez chłopa, którego obłożył dopiero co kanoniczną karą za zabójstwo. Pochowano go zrazu w Nousis (dziś Nousiajnen), gdzie dotąd zauważyć można ślady dawnego centrum pielgrzymkowego.

Henryk z Bolzano (Bozen). Urodził się około r. 1250. Wiódł najpierw życie ubogiego wyrobnika. Jako taki przeniósł się następnie z żoną i córką do Treviso. Gdy owdowiał, prowadził życie w skrajnym ubóstwie i wyrzeczeniach, cały oddany bogomyślności. Po śmierci pochowano go w katedrze w Treviso, gdzie wcześnie rozwijał się jego kult, głośny dla doznanych tam łask.

Henryk Suzo. Urodził się około r. 1295 (21 marca) w pobliżu Jeziora Bodeńskiego, w Konstancji lub Überlingen, gdzie istnieje zamieniony na muzeum dom, upamiętniający ponoć jego młodość. Ojciec zwał się von Berg, ale Henryk przez cześć, jaką żywił dla matki, używał jej panieńskiego nazwiska Seuse; świat katolicki zna go właśnie pod zlatynizowaną formą tego nazwiska (Suzo). W trzynastym roku życia wstąpił do dominikanów w Konstancji. W pięć lat później dokonało się jego -nawrócenie- do życia gorliwego. Odtąd będzie się uważał za -sługę wiekuistej Mądrości- i określał jeszcze jednym imieniem: Amandus. Tę odmianę dopełnia wkrótce ekstaza, która wprowadza go w głębokie rozumienie tajemnic Chrystusowych. Rozpoczęte w Konstancji studia Suzo-Amandus kończy w Kolonii. Jego nauczycielem jest przede wszystkim -Mistrz- – Eckehart. Więzy zadzierzgnięte z twórcą niemieckiej szkoły mistycznej stają się bardzo ścisłe, trwałe, o czym świadczy m.in. fakt, znany z pism Suzo, że to Eckehart wspomagał go w udrękach wewnętrznych, jakie przechodził w Kolonii. W r. 1339 w czasie sporu Henryka Bawarskiego z Janem XXII opowiedział się za papieżem, co stało się przyczyną jego wygnania wraz z grupą dominikanów konstancjańskich. Nie zanikła nigdy poczytność dzieł Suzo, które wywarły olbrzymi wpływ na rozwój duchowości chrześcijańskiej w rozmaitych jej przejawach, że wymienimy tylko zwięźle dwa magistralne nabożeństwa: kult Najśw. Serca Jezusowego oraz synowską cześć dla Matki Najśw. Mówiąc najogólniej, Suzo przekazał potomności szczęśliwe i harmonijne zespolenie wielkich tematów chrześcijańskiej mistyki z pobożnością dostępną każdemu, zogniskowaną wokół idei naśladowania Chrystusa w jego życiu i cierpieniu.

Henryk Walpole urodził się w r. 1558 w Docking, w hrabstwie Norfolk. Był najstarszym synem Krzysztofa i Małgorzaty z domu Beckham. Gdy kontynuował studia w Londynie, lektura pism polemicznych przekonała go o prawdziwości wyznania katolickiego. Po krótkim pobycie w Kolegium Rzymskim w październiku 1584 r. wstąpił do jezuitów. Jako kapelan towarzyszył potem oddziałom hiszpańskim działającym w Niderlandach. Pod Vlissingen dostał się do niewoli. Przez rok przebywał we więzieniu holenderskim. Uczył potem angielskiego w kolegiach w Sewilli i w Valladolid. Powróciwszy do Flandrii, nadal marzył o pracy w swej ojczyźnie. W grudniu 1593 r. wybrał się tam wreszcie z dwoma towarzyszami. Już w kilka dni później znalazł się we więzieniu. Najpierw przebywał w Yorku, potem przetransportowano go do Londynu. W Tower okrutnie go torturowano. Żądano, aby wyrzekł się wiary. Potem znów przewieziono go do Yorku. Powieszono go, a następnie rozćwiartowano w dniu 7 kwietnia 1595 r. Razem z nim zginął Aleksander Rowlins, beatyfikowany w r. 1929.

Henryk Morse urodził się w r. 1595 w Norfolk, w Anglii, w rodzinie protestanckiej. Gdy studiował prawo, nabrał przekonania o prawdziwości wyznania rzymskiego. Udał się wówczas do Kolegium Angielskiego w Douai. W r. 1618 wrócił do kraju, ale gdy odmówił złożenia tzw. przysięgi wierności, skazano go na banicję. Podążył wtedy do Rzymu. Przybrał tam nazwisko Kutberta Claxtona. W r. 1624 przyjął święcenia. Wkrótce potem znów udał się do ojczyzny. Przez cały prawie rok spokojnie pracował. Aresztowano go w Newcastle, potem odtransportowano do Londynu. We więzieniu poznał jezuitę Jana Robinsona i korzystając z tej okazji wyraził chęć wstąpienia do zakonu. We więzieniu też odbył jakby nowicjat i złożył pierwsze śluby. W r. 1627 znów go wydalono z kraju. W Witten kontynuował wówczas nowicjat. W r. 1633 po raz trzeci wrócił do kraju. W czasie epidemii na przełomie lat 1636-1637 wspomagał w Londynie potrzebujących. W lutym 1637 r. wpadł w ręce policji. Postawiono go przed trybunałem, ale dzięki interwencji królowej Henrietty Marii jeszcze raz go uwolniono i wydalono do Niderlandów. W r. 1643 znów podjął próbę wspomagania wiernych w ojczyźnie. Tym razem działał w okolicach Durham. Działalność długo nie trwała. Skazany na śmierć, stracony został w dniu 1 lutego 1645 r. w obecności tłumu oraz ambasadorów Hiszpanii, Francji i Portugalii, którzy w ten sposób pragnęli mu złożyć hołd.

źródło deon.pl

Rozmiar

wydruk A4, wydruk A3, wydruk A4 w czarnej ramce, wydruk A4 w białej ramce, wydruk A3 w czarnej ramce, wydruk A4 na białej piance 5mm, wydruk A3+ na białej piance 5mm

Zacznij pisać i naciśnij Enter, aby wyszukać

Koszyk

Brak produktów w koszyku.